باشد . و سزد كه نعيمى كه بعد از لقاء اللَّه اعلى نعيم‌ها است به جان آن را جويان باشند و در سبيل اكتساب آن پويان . و چون اهل بهشت آن نعيم خاص بر ايشان ببينند همه را بر ايشان رشك آيد براى آن كه بابى « 1 » است كه از بِرّ « 2 » كه مغفولٌ عنه است در اكثرين . اكثر مؤمنان نعيم هاى بهشت را تصوّر كرده‌اند و آنچه مفضى « 3 » است به آن از ابواب برّ مثل صيام و صلوة و زكات و صدقات ساخته و دانسته و در اكتساب آن ساعىاند ، اين نعيم خاص را كه واسطه است ميان نعيم لقاء اللَّه و ميان نعيم بهشت نشناخته‌اند و طريق اكتساب آن نه آموخته . اين بابى است كه از بِرّ كه خداى عزّوجلّ آن را از عامه درنَوَرديده و نعيمى كه جزاى آن است براى مخصوصانى چند كه از عباد خويش گزيده و ديگران را در آن شركت نبخشيده . لاجرم روز قيامت چون نضرت آن نعيم خاص ببينند برايشان رَشك برند . مقام غبطه حق عزّوجلّ ايشان را داده ايشان مغبوطان محشرند و صاحبان سرّ مكتوم و لهذا حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمود : « لئَنْ أَجْمَعُ إِخْواني عَلى صاعٍ مِنْ طَعامٍ أَحَبُّ إلَيَّ مِنْ عِتْقِ رَقَبَهٍ » . « 4 » دوستى امام على عليه السلام با دوستانش و معلوم است كه مثل اين كلمه از عامه سر نمىزند و هيچ‌كس نيست كه صاعى طعام خوردن نزد او با اخوان بهتر باشد از بنده آزاد كردن إلّا مَنْ عَلَّمَهُ اللَّه مِنْ أهْلِ الاخْتِصاص مِن الرّاسِخينَ في العِلمِ . « 5 » و اين از آن

--> ( 1 ) . م : اين بابى است ( 2 ) . بِرّ : نيكى . ( 3 ) . مفضى : رساننده . ( 4 ) . اين كه گرد آورم دوستانم را براى خوردن صاعى ( حدود سه كيلو ) از غذا ، دوست داشتنىتر است از اين كه بنده‌اى آزاد كنم . مجموعه ورّام ، ج 1 ، ص 48 . ( 5 ) . مگر آن كه خدا به او علم آموخته باشد از بين گروه خاصى كه راسخان در علم هستند .